Do broni typowej kwalifikujemy białą i palną. To w większości wypadków używane narzędzia walki, także we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego typu przedmioty, jakie nie potrzebują załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć sztampowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zazwyczaj żąda bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega sejf gabinetowy czy też sejfy domowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, niż znaczną metodę ataku i walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Zaliczamy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu entuzjastycznie wykorzystywano z broni siecznej, innymi słowy mieczy i szabli. Połączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce odnajdzie się w szafy ognioodporne. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym efektem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz