Do broni konwencjonalnej zaliczamy białą i palną. To zazwyczaj stosowane narzędzia walki, również we współczesnych armiach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego typu przedmioty, jakie nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć sztampowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. W większości wypadków potrzebuje bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega sejfy ognioodporne czy też sejfy gabinetowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, niż poważną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Kwalifikujemy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu entuzjastycznie korzystano z broni siecznej, innymi słowy mieczy i szabli. Połączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w regały metalowe. Atrakcyjnym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym rezultatem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego lub ewentualnie kilku ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz